Aktuelni evropski parlamentarac i bivši belgijski premijer, Guy Verhofstadt, pozvao je EU u srijedu 7. februara da istraži mogućnost uvođenja zabrane ulaska u EU poznatom američkom novinaru Tuckeru Carlsonu. Štaviše, založio se i za „pljenidbu njegove imovine“, a sve zbog intervjua s ruskim predsjednikom Vladimirom Putinom.
Ignorirajući činjenicu da novinarstvo ne bi smjelo biti dnevna politika, da se i s najvećim protivnicima mora razgovarati, te da je razotkrivanje istinitih činjenica sami temelj novinarskog profesionalizma - Verhofstadt je Carlsona nazvao „glasnogovornikom bivšeg američkog predsjednika Donalda Trampa i ruskog predsjednika Vladimira Putina“.
To je dakle onaj „liberalno-demokratski“ sedamdestogodišnji (dakle iskusni) Flamanac koji od 2009. u Evropskom parlamentu zagovara federalističku, podržavljenu, Evropsku uniju, uprkos brojnim državama članicama koje se ne odriču suverenizma po cijenu novčanih sankcija i protjerivanja iz Unije.
Izvor: New York Times
ZVANIČNA REAKCIJA EU
Od jednoumlja ovog europarlamentarca koji je tražio i uvođenje zabrane emitiranja intervjua na društvenim mrežama, još gora je činjenica da je Verhofstadtov supremaški ekstremizam dobio podršku od nekoliko sadašnjih i bivših parlamentaraca u jedinom demokratski izabranom tijelu Unije i njenoj najvišoj zakonodavnoj vlasti.
Dva dana kasnije, devetog februara, tačno na dan objave Carlsonovog intervua s Putinom na vlastitom internet kanalu i globalnoj digitalnoj platformi X, oglasio se portparol EU za vanjske poslove, Peter Stano. Odgovorajaći evropskim jastrebovima i zapadnim medijima koji su pisali o „vjerovatnim evropskim sankcijama protiv američkog novinara“ Stano je na redovnoj konferenciji za medije u sjedištu Komisije rekao da u „relevantnim tijelima EU-a nema nikakvih rasprava vezanih konkretno uz ovog novinara“.
Zvanična reakcija Bruxellesa je uslijedila nakon što je američki časopis Newsweek objavio da Evropska unija razmišlja o zabrani putovanja i zamrzavanju imovine bivšem voditelju Fox Newsa, nakon njegovog intervjua s Putinom. Nagađanja američkog časopisa su se temeljila upravo na stavovima Guya Verkofstadta i njegovih istomišljenika u Evropskom parlamentu.
Situacija se za evropske institucije dodatno zakomplicirala kada se oglasio vlasnik X-a, Elon Musk, koji je najavu sankcija i optužbe na račun poznatog američkog novinara opisao kao "uznemirujući potez“ koji bi "jako uvrijedio američku javnost". Odgovarajući na Muskovu zabrinutost, Verhofstadt je kontraargumentirao šerovanjem fotografije reportera Wall Street Journala, Evana Gershkovicha iz ruskog zatvora, uz komentar "ovako izgledaju pravi novinari u Rusiji".
INTROVERTNI MEKUŠCI
Gershkovich je uhapšen 29. marta 2023. godine u Ekaterinburgu na Uralu zbog optužbi za špijunažu u korist Pentagovna. Od tada je u moskovskom zatvoru Lefortovo u očekivanju suđenja nakon što mu je moskovski sud nedavno produžio pritvor do kraja marta. On i njegov list odlučno odbacuju sve optužbe, a američka vlada smatra da je nezakonito pritvoren i od početka zahtijeva njegovo „momentalno puštanje na slobodu“. Gershkovich je prvi američki novinar koji je uhapšen u Rusiji pod optužbom za špijunažu od kraja hladnog rata. Ako bude osuđen (u što sve manje vjerujem zbog nužnosti omekšavanja rusko-američkih odnosa) prijeti mu kazna do 20 godina zatvora.
Najnoviji samoubilački pohod EU izrežiran od grupe zastupnika u Evropskom parlamentu privremeno je, dakle, zaustavljen odbacivanjem bilo kakvih planova o kažnjavanju novinara Carlsona. Istog dana je odbačena i mogućnost bilo kakvih pritisaka na digitalnu platformu X u cilju eventualnog cenzurisanja kontroverznog intervjua.
Sumrak evropske demokratije međutim niukom slučaju time nije iskorijenjen. Jednoumlje kao novoetablirana politička filozofija Bruxellesa ne koincidira tek s nazovimo „slučajem Carlson“ i njegovim intervjuom s Putinom. Korijeni jednoumlja u institucijama EU sežu unazad tridesetak godina. Još sredinom 1990-tih sa evropske političke pozornice su počeli nestajati zagovornici autentičnog evropskog integralizma zasnovanog na miru, jednakosti, građanskim slobodama, pravednosti, suverenitetu i autentičnosti svake države članice. Umjesto euroidealista, na sve ključne pozicije u Uniji od tada su počeli pristizati kojekakvi introvertni nepoznati poslušnici i mekušci.
DVA PUTIĆA
Odbacujući načelo po kojem je Evropska unija dobrovoljni savez suverenih država, a kadrovska politika esencija sveke osmišljene politike, autentična ideja o EU se, korak po korak, davno počela preoblikovati u dva međusovno isključujuća oblika: u Uniju-superdržavu (koju mnoge članice EU neće nikada prigrliti milom) i u Uniju-protektorat koja će nastaviti biti sluškinja onog sebičnog dijela zapadnog bloka kojeg mi je i ovdje najprikladnije nazvati Anglosfera. Koji će od ova dva puta biti izabran za budućnost Unije vidjet će se ubrzo imajući u vidu da je restrukturiranje dosadašnjeg unipolarnog svjetskog poretka nezaustavljivo.
Ono što je izvjesno danas jeste da Evropska unije sa svojim izvornim ieološko-političkim vrijednotama već ne postoji. Izvjesno je također da ni sadašnja EU poslušnih mekušaca neće nestati, jer se kao hibrid anglosaksonske geopolitike svakim danom sve dosljednije dokazuje u ulozi efikasne finansijske batine za disciplinaranje nepoćudnih država članica, a još više onih koje to nisu.
Takva jednoumna metodika „evropeizacije“ već je doživljena na primjerima brojnih neposlušnih zemalja – od Kine, Rusije, Sjeverne Koreje, preko Egipta, Sirije, Irana, Libije..., do Mađarske, Poljske, Bugarske, Srbije, Bosne i Hercegovine.
SLUČAJ VIKILEAKS
Na jednoumlju je zasnovana i prije dvije i po godine „inovirana“ politika evropske podrške „profesionalizaciji medija“ po kojoj su „profesionalni“ oni mediji koji nedvojbeno promoviraju takozvane zapadne vrijednosti, a „neprofesionalni“ su oni koji se radeći svoj novinarski posao i tragajući za činjenicama, ponekad i ne slažu s proklamovanim vrijednostima "zapadne civilizacije". Ili joj se čak i suprotstavljaju.
Ništa bolje diktaturu zapadne demoktarije nad novinarima ne dokazuje od "slučaja Julian Assange". Od avgusta 2012. do aprila 2019. godine ovaj poznati australski novinar i publicista je pod političko-pravnim progonom kakav nije viđen od pada nacizma sredinom 20. stoljeća. Zbog straha da bi mogao biti izručen Sjedinjenim Američkim Državama prvo se sklonio u Ambasadu neutralnog Ekvadora u Londonu. Od proljeća 2019. je pritvorenik londonskog zatvora Belmarsh pod američkom optužnicom za izdaju i špijunažu. U međuvremenu, Švedska je prije pet godina obustavila svoju istragu zbog nedostatka dokaza za navodno silovanje. Bude li izručen, po američkim zakonima bi mogao dobiti doživotnu robiju zbog objave vojnih, obavještajnih i diplomatskih tajni o zloupotrebi političke, vojne i finansijske moći širom svijeta. Posljednje žalbeno ročište Assange će imati 20. i 21. ovog mjeseca, a svi su izgledi da će i ovoga puta izgubiti pravnu bitku. Uprkos brojnim apelima Međunarodne federacije novinara (IFJ) sa sjedištem nekoliko stotina metara dalje od institucija EU, te institucije su za sve ove godine brutalnog progona uglednog novinara šutjele. Šute i danas.
Ne može se međutim reći da ne pristajanje na sankcije prema Tuckeru Carlsonu zbog dvosatnog intervjua s ruskim predsjednikom, nedvojbeno jeste izvjesna nada da bi se Evropska unija možda mogla makar privremeno izbaviti iz mentalne kome u koju je zapala nakon ruske invazije na Ukrajinu.