Prva praktična saradnja Srbije i NATO-a u okviru programa Partnerstvo za mir (PfP), koju će finansijski pomoći vlada Norveške, biće pomoć Alijanse "u lociranju i uklanjanju kasetnih bombi i municije preostalih poslije rata 1999. godine".
Sada, dakle, nema više nikakve dileme da su Snage NATO tokom bombardovanja Srbije koristile i municiju sa osiromašenim uranijumom, što se ni do sada uglavnom nije poricalo ali jeste minimizirano kao problem. Svrstavajući ovo pitanje u sami vrh prioriteta zapadnih saveznika nakon tek obavljenog prijema Srbije u Partnerstvo ( u novembru 2006.) nekada podcjenjivani problem je dobio pravu težinu. Inače, zašto bi saveznici trošile novce svojih vrlo ljubopitljivih poreskih obveznika za nešto što je nevažno.?
I pored priznanja zapadnog vojnog saveza da je samo na području Kosova i Metohije razbacano oko 9 tona osiromašenog uranijuma a oko 3 tone u Republici Srpskoj, o sasvim izvjesnim posljedicama po zdravlje sadašnjih i budućih generacija se ni u Srbiji ni u BiH ne govori osim u pokojem nezavisnom mediju. Stručna statistika o broju oboljelih i umrlih od malignih oboljenja nastalih zbog osiromašenog uranijuma još uvijek ne postoji, niti su analize takvog opsega na pomolu.
Samo američke snage su tokom rata u Bosni i Hercegovini (1992-1995. godine) izbacile oko 11 hiljada komada municije sa osiromašenim uranijumom, a na Kosovu dva i po puta više - čak 30 hiljada.
Dok srbijanske i bh. vlasti izgovore za svoju nebrigu o vlastitim biračima (o građanima uopšte je iluzorno govoriti, jer takva kategorija u ovim zemljama i ne postoji) traže nedostatku novca za takve pothvate, udruženje italijanskih ratnih veterana i ministarstvo odbrane te zemlje ne skrivaju porast oboljelih vojnika koji su boravili na Balkanu.
U najnovijem izvještaju se zajednički konstatuje da su italijanski vojnici koji su boravili u misijama u Bosni i na Kosovu bili izloženi dejstvu osiromašenog uranijuma, zbog čega obolijevaju i umiru od raka i drugih teških bolesti. Udruženje koje ih zastupa - ANAVAFAF raspolaže podacima po kojima je do sada umrlo pedeset vojnika koji su boravili na Kosovu i u Bosni, dok je dvije stotine teško oboljelo uglavnom od različitih oblika karcinoma. Prema podacima ovog udruženja, čak i djeca vojnika koji su duže vrijeme boravili na Balkanu, rađaju se sa manjim ili većim tjelesnim nedostacima.
Osiromašeni uranijum nalazi se u košuljicama metaka i granata, a njegova gustina omogućava takvoj municiji da probija oklope na tenkovima. Kada eksplodira, za sobom ostavlja oblake radioaktivne prašine koja se i smatra glavnim uzročnikom oboljenja italijanskih (ali i belgijskih, holandskih, španskih i portugalskih) vojnika koji su u Bosni i na Kosovu bili angažovani na čišćenju terena.
U izvještaju medicinskih stručnjaka, koji je za potrebe italijanskog ministarstva odbrane sačinjen još 2002. godine, navodi se da je među italijanskim vojnicima koji su služili na Balkanu zabiljležen neubičajeno veliki broj slučajeva malignog oboljenja limfnih žlijezda, tzv. hočkinsove bolesti.
Velika Britanija i SAD su priznale da udisanje prašine osiromašenog uranijuma može da bude opasno po zdravlje, ali se odmah i naglašava da su takve opasnosti "kratkotrajne i lokalizovane".
Opasnosti očigledno jesu "lokalizovane" (na zemlje na čijem su teritoriju eksperimenti izvršeni, kao i na zemlje čiji su vojnici bili izloženi zračenju). A da su "kratkotrajne" vidljivo je po broju i težini oboljenja punih 11 godina nakon okončanja rata u Bosni i Hercegovini i osam godina nakon bombardovanja Srbije i manjeg dijela Crne Gore.